چهارده پال

نظرات ارسالی از سوی خوانندگان وب سایت جمهوری سکوت.

• فتاح ۱۳۹۰ يکشنبه ۲۳ دلو

  عریزان قدر تابش و تابشهای خودتان را بدانید و از قضاوتهای ناروا پرهیز نمایید .

• عبداللهی لومان ۱۳۹۰ چهارشنبه ۲۱ جدی

  سلام بر شما

• احمد شاه ۱۳۹۰ جمعه ۱۶ جدی

  درووووووووووووود به تمامی بروبچ به ویژه تابش جان قند من نه شاعرم و نه منتقد شعر و کارشناس شعرو ادب ولی خدمت اقای تابش باید بگویم : نفست گرم بابا تو دیگه کی هستی. وقتی داشتم این شعر ت را میخواندم احساس می کردم دردهای که در کنج دلم گم شده بود و ازارم میداد دارن در پس کوچه های کلمات پخش می شوند. خلاصه آقای تابش چون خود درد مند است لذا همیشه حرف دل دردمندان را می زنند. سپاس تابش بزرگ نویسا باشی

• sarem ۱۳۹۰ پنج شنبه ۱۵ جدی

  سلام استاد! لذت بردم سر افراز باشی!

• احسان ۱۳۹۰ جمعه ۹ جدی

  وقتیکه سخن از شعر و شاعران امروزی به میان می اید ، دوستان ما بیشتر روی آقایان مظفری و کاظمی و گاهی هم از قنبر علی تابش یاد آوری میکنند. من به هیچوجه منکر این معظمین نیستم ولی نمیخواهم که تمام دار وندار شعر فارسی دری و شاعران مارا به این سه شخصیت خلاصه نمایم. آقای حسین فیاض ، آقای شریف سعیدی و ده ها شاعر دیگر ما هرکدام به نوبت خود گنجینه های شایانی از مردم و ملیت ما اند که در دوران جهاد و پیش ازان و بعد ازان اشعاری خوب مردمی سروده اند . اگر یک شاعر منقبت سرایی و یا مدیحه ی در وصف امامان ما می نویسد ، قابل تقدیر است ولی یکی دیگری که نمیتواند دراین باره بنویسد ، نیز نباید محکوم گردد. بالاخره شعر چیزی است که شاعر خودرا بسرودن آن مجبور کرده نمیتواند. امید وارم که در تفکیک این سه شاعر محترم که آقای جعفری از ایشان یاد کرده و عنوان والقاب خوبی را برایشان داده اند ، موضوع و مسئله ی دیگری در میان نباشد و صرف احساس شناخت شخصی و عاطفه ی آقای جعفری تاثیر خودرا داشته بوده باشد و بس.

• پ ۱۳۹۰ جمعه ۹ جدی

  سلام بر تابش بزرگوار و خوانندگان محترم.
  شعر عالی ای، از جنس نوروزنامه، هیرمند اشک گرم غرجستان، و... بود.
  راستی چه خوب می سرایید و چه خوب است که بیشتر از راه و چاه و درد و مرگ این مردمی که چهارگرگان نه، چهل گرگان اطرافشان را محاصره کرده و بر هرچه دارند از مال و جان و هویت و تاریخ شان رحم نمی آورند، بسرایید و بگویید و بگویید و بگویید. این هم یک وظیفه انسانی بزرگانی است که توان آن را دارند و هم یک وظیفه ملی، مردمی و قومی-نژادی. متاسفانه یکی از آفت ها و ویروس های مخربی که خیلی از اوقات ذهن و فکر انسان را میگیرد و به هم میریزد، این توهم باطل است که چنین کردنها مخالف دیانت و تقوی و امور ارزشی ای از این قبیل، می باشد. و کسانی که در امر دین و دیانت دست دارند و نیز تاملی خوب میدانند که خدمت خلق باید از خانه آغاز شود. بجای "الجار ثم الدار" شعاری "الدار ثم الجار" واقعی جایگزین شود.
  دست تان مریزاد استاد تابش. خداوند متعال بر توفیق اضافه کند.

• رهی ۱۳۹۰ جمعه ۹ جدی

  خیلی خیلی به دل نشست.آفرین به احساس و به عاطفه و شعوری که داری. کسی میتواند بیشتر محتوای این شعر را درک کند که خود این مزه ها ی تلخ را چشیده باشد. من فهمیدم که که انگار صدای قلب تک تک مارا شنیده باشی و احساس مارا بیان کرده باشی. از خواندن شعرت بغضی که در گلو داشتم اشکی شد و از سیارۀ چشمم غلطید و رفت . زنده باشی و شاعر بمانی

• برمک بلخی ۱۳۹۰ جمعه ۹ جدی

  نژاد هوش واستعداد، فرزند مولانا و گوهرشاد تابش عزیز عالی است امید وارم خودباوری و عزت طلبی شما را همه مان قدردانسته همگام شویم

• ص. بامیانی ۱۳۹۰ جمعه ۹ جدی

  سلام بر حضرت استاد تابش! قلم و شعرت همیشه توانا باد. خواهشی که من به عنوان یکی از خوانندگان وعلاقه مندان همیشگی شعرت دارم این است که از این حسادت ها و نامردیهای بعضی افراد نادان و حسود خم به ابرو نیار! تو فقط مثل همیشه شعرت را بگو که مردم ما به این شعرها نیازمند است. اگر امروز جهالت وتعصب مانع درک شود فردا چنین نخواهد بود. فردا از آن شما است.
  با حسودانت حرف ندارم چون آنان در آتش خود میسوزند و قدرت فهم شان را از دست داده اند. اما سخنی که با بلال عزیز و همکاران شان دارم این است که چرا اینگونه نظریات مزخرف را نشر می کنید؟ ما چند تا شاعر مثل تابش داریم که او را به همین سادگی تخریب کنیم؟! تا سف تاسف تاسف واقعا!
  

• mahtab ۱۳۹۰ پنج شنبه ۸ جدی

  عالی بود

• ramazan ۱۳۹۰ پنج شنبه ۸ جدی

  ... تابش،مظفري،كاظمي، بزرگ تر ازآن هستند كه به قول شما حضرت جعفري گفته است. جعفري رامن دوررادور مي شناسم مرد نيك انديش است ووقتي مردان غيرت چون تابش ومظفري وكاظمي را مي بيند كه مظلوم هستند معلوم است كه اتش مي گيرد. جعفري افتخار هزاره است ونيك انديشيش ياداور نيك انديشي نياكان هزاره است . شماي كه جعفري را مسخره مي كنيد براي هزاره چه كرديد/براي مزاري چه كرديد؟ جعفري از مزاري مي نويسد از جوانان هزاره مي نويسد از دختران ستاره بر دوش هزاره مي نويسد. خوب معلوم است كه وقتي تابش - مظفري از همان دختران ستاره بردوش هزاره غمگينانه مي سرايند جان جعفري اتش مي گيرد. تابش مظفري جعفري در اتش غيرت مي سوزند وشمادر اتش جهالت وحسادت بسوزيد مبارك باشد.

• محمد سیاکی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  با سلام خدمت تابش محترم و نظر دهندگان عزیز!!
  چیزی که از نظر دهندگان عزیز می خواهم اینست که و قتی از شعر و نوشته کسی انتقاد می کنید خصوصا همین شعر باید با استدلال و منطق و با مثال و نمونه همراه باشد مثلا آقایان در این شعر آقای تابش چه ایراد شکلی و محتوایی می بینند که آنرا برجسته نموده و به رخ ایشان بکشانند؟!!.
  واگرنه حرف های بی مایه و عقده ای عالی جنابان به پشیزی نمی ارزد جز ززززززززززز.

• م. هدایت ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  سلام تابش عزیز
  امید که خوش بگذره و دنیا به کام باشه

• محمدحسین فیاض ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  جناب آقای احسانی تشکر از این که غزل این جانب را نشر کردید اما لازم به ذکر است که بیت اول را جا گذاشته اید. متن کامل آن غزل این است:
  
  چهارده فال
  ميان عکسهای خاطراتم، عکس يک راه است
  رقيه منتظر ايستاده و در راه، دلخواه است
  صنوبر آن طرف تر کوزة پرآب در دستش
  نگاه شهر آشوبش، چه شور انگيز، ناگاه است
  شب بدر است، فال دخترانِ ده، غنيمت دان (1)
  که فال حضرت حافظ، میّسر گاه بیگاه است
  دلارامم! (2) بخوان از آن دل صدپاره ات، زیرا
  کليد بخت بختاور به دست قل هوالله است
  رقيه چشمها را بست، انگشتر به آب انداخت
  دل از اميد سرشار و عروج از چاه تا ماه است
  صنوبر، نقره را برداشت، گفت: ای دختران هشدار!
  که در هر سرزمين در اين زمانه، گرگ، روباه است
  شب بدر است ای گلشا، چرا اين قدر پژمرده؟
  هميشه از پی سال گذشته حسرت و آه است
  برو ای دوست! خود از راه، چاه و ماه پرسان کن
  که راه وچاه وماه از سرنوشت يوسف آگاه است
  تو آن افتاده از چشم زمان بودی که باکت نيست
  چرا که در نگاه بی خيالان، کوه هم کاه است
  برای سفرة افطار عاشقِ يک نگه کافی ست
  اگرچه لحظة اين گونه از افطار، کوتاه است.
  
  تهران ـ 20/11/1386
  
  

• هادی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  تشکر اقای تابش خوبش بود . تشکر بیشتر نوشته کن

• علی احسانی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  دوستان سلام. با تشکر از آقای تابش ، بد نیست که غزل چهارده فال جناب فیاض را نیز بخوانیم:
  
  
  
  
  چهارده فال
  
  
  
  
  صنوبر آن طرف تر کوزة پرآب در دستش
  
  نگاه شهر آشوبش، چه شور انگيز، ناگاه است
  
  
  
  شب بدر است، فال دخترانِ ده، غنيمت دان (1)
  
  که فال حضرت حافظ، میّسر گاه بیگاه است
  
  
  
  دلارامم! (2) بخوان از آن دل صدپاره ات، زیرا
  
  کليد بخت بختاور به دست قل هوالله است
  
  
  
  رقيه چشمها را بست، انگشتر به آب انداخت
  
  دل از اميد سرشار و عروج از چاه تا ماه است
  
  
  
  صنوبر، نقره را برداشت، گفت: ای دختران هشدار!
  
  که در هر سرزمين در اين زمانه، گرگ، روباه است
  
  
  
  شب بدر است ای گلشا، چرا اين قدر پژمرده؟
  
  هميشه از پی سال گذشته حسرت و آه است
  
  
  
  برو ای دوست! خود از راه، چاه و ماه پرسان کن
  
  که راه وچاه وماه از سرنوشت يوسف آگاه است
  
  
  
  تو آن افتاده از چشم زمان بودی که باکت نيست
  
  چرا که در نگاه بی خيالان، کوه هم کاه است
  
  
  
  برای سفرة افطار عاشقِ يک نگه کافی ست
  
  اگرچه لحظة اين گونه از افطار، کوتاه است.
  
  
  
  تهران ـ 20/11/1386
  
  ـــــــــــــــــــ
  
  1 - در هزارستان، رسمی به نام «چهارده فال» وجود داشت که درشب چهاردهم ماه، دختران جوان در یک خانه دورهم جمع می شدند و با رسم مخصوصی، فال می گرفتند. این رسم که بسیار با شور وهیجان برگزار می شد، به این ترتیب بود که ابتدا آب تازه ای را درظرفی می ریختند و یکی از دختران را به عنوان عروس انتخاب کرده چادر بر سرش می انداختند. سپس همة دختران، انگشتر خود را در آب انداخته و چند تن از آن ها، اشعار محلی را با آواز می خواندند. در این لحظه باقی دختران به ترتیب، نسبت به آرزوهای خود نیت کرده و به عروس می گفتتند که انگشتری را به نام آن ها از آب بیرون آورد. بیرون آوردن انگشتر که با هر بیت آوازخوانان هم زمان می شد، همان بیت معنای فال آن دختر تلقی می گردید ودر واقع ، از نیت دختر کسی اطلاع نداشت و او با معنای شعراتفاقی باید فالش را در یافت می کرد. چه بسا ممکن بود که با مفهوم برخی از اشعار، آرزوها ونیات دختر افشا گشته و زمینه بگو وبخند بیشتر فراهم می شد. این وضعیت تا پاسی از شب ادامه می یافت ودر مجموع، بهترین محفل تفریحی وشادی برای دختران جوان به شمار می رفت. متأسفانه این رسم زیبا مانند رسمهای بسیاری در حال فراموشی است.
  
  
  منبع: http://nayzar.com/home.php?p=1&id=20
  

• جلیلی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  این شعر از نظر محتوا بد نیست ولی از نظر صورت و فرم به شدت ضعیف است. این نشان می دهد که قم شاعر پرور خوبی نیست و مشهد دراین زمینه بسیار موفق تر عمل کرده است. شعر تابش از نظر فنون و تکنیک های شعری بسیار ساده و پیش پا افتاده است. از تابش انتظار خیلی بیش از این ها است.

• علی غزنوی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  سبز باشی به بلندای سکوت لذت بردم

• نظری ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  سلام آقای تابش عالی بود دستت درد نکند همچنان که آقی گفته این شعر شما در بخش پایانی به شعر مظفری نزدیک شده اما این شعر از نظر محتوایی بخصوص در بخش اول کاملا با شعر اقای مظفری متفاوت است سبز وسراینده باشی

• حمید جوادی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  دنیای ما هم چه عجب دنیای ریشخند و مسخره ی است. اگر ما خود شخصیت سازی نکنیم پس کی از ما شخصیت بسازد. برعلاوه ی عنوان والقابی که خود به گونه ی تخلص ، آن چیزی که در تمام دنیا حیثیت اسم فامیلی را دارد وباید هم از اسم و رسم فامیلی ما نمایندگی وحکایت کند ، برای خود از قبیل تابش و رویش و دانش و بینش و کنش و ... برمی گزینیم حالا برای یکدیگر خود هم القابی از قبیل امیرالشعراء و سیدالشعراء ملک الشعراء وزیرالشعراء و رئیس الشعراء و وکیل .. سخاوتمندانه اهداء میکنیم تا شاید ایشان هم بالمقابل برای ما یک عنوان ولقبی را هدیه نمایند. اگر چه من شاعر نیستم و لی بازهم به نمایندگی از جمع شعرای که آقای جعفری از ایشان نام برده است پیشنهاد میکنم که برای آقای جعفری هم لقب خاتم الکتباء داده شود.

• mubarak ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  از نظر نوید جان و مجتبی رحیمی خوشم آمد البته که در مورد شعر و نماد های به کار رفته آن.این است ملی سازی در افغانستان.افتخارات دروغین.این نیاز تاریخی بوده است که در زمان ساخته شده است.و در تمام تاریخ این کشور که بیبینیم ،همه افتخاراتش متعلق به یک ملت است.وتمایت خواهی ها از همین جعل بندی ها آغاز میشود.جعل تاریخی که کم کم رسیده ایم به نقطه که صاحب افغانستان فقط یک ملت حساب میشود.
  نماد های دروغین را اگر پس کنیم چه میماند؟ آدم کشی،قتل عام،تمامیت خواهی و غیره....در کجای تاریخ علمی ثابت شده است که ملالی و غیره بوده است؟ما میتوانیم اینرا از برخورد این قوم با زن در جهان امروز و در افغانستان امروز بیبینیم.جعلی سازی در هر کشور هست.زمانی که این پرده ها پس میشود میبینیم مشت جنایت باقی میماند که در هیچ چیز آن نمیشود افتخار کرد.دروغ سازی برای روحیه دادن ،همیشه در تاریخ بوده است.و در خیلی از کشور ها وجود دارد.بعضی یاد گرفته اند که تغیر دهند و شرم نکنند از واقعیت های تاریخش،در افغانستان این مثله نتنها که فکر آن نیست کسی تا باز بینی شود و تاریخ واقع بینانه تری را داشته باشد ،بلکه آنرا جعلی تر کرده و به آن فخر میفروشند.چه بر ما میرسد که اینگونه از آن تمجید کنیم؟اینجا نه تنها قنبر علی تابش است که از آن حرف میزند،بلکه این جعل بازی ها نهادینه شده در کل مردم است .خوب چه بهتر که غیر از آنچه میخوانیم را مقایسه کنیم در دور و بر ما و بیبینیم که دیگران هم اینگونه است؟یا داشته اند و چکونه اصلاح کرده اند؟ما اینها را نمبینیم هرچه بر ما گفت میپذیریم.عادت بد تقلید کردن.....
  

• Mohmodd ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  آفرین به یادگارمولاناو ابوعلی سیناو بیدل وسید جمال! تابش عزیز آن شعری که بعد از عاشورای امسال سرودی در شام غریبان حسین وشهدای کابل واقعن غوغا کردی،وشعر امروزیت هم ماشالله فریادی رسای بود ازحلقوم درد مندی که میان بی دردان اوفقط درد دارد

• زرتشت ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  از خواندنش لذت بردم، گویی دردی تمام وجودم را فرا گرفت. این شعرها جای خودش رادارد. اما در موقعیتی که ما بیشتر به عبور از آن همه نکبت قرار داریم، می فکر کنم شعرهایی که بتواند به مردم قوت و توانایی زندگی ببخشد، بهتر ست. زیرا ادبیات کارکرد خاصی دارد و می تواند کشتی باشد یک جامعه را به سویی حمل می کند. نهایتاً به دو مسیر یا سمت ساحل نمادی از زندگی و یا به سمت نامعلوم یا هم به سمت یک گردآب نماد نابودی.
  موفق باشید اقای تابش. اشعار تان خواندنی است

• اسدالله جعفري ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  سلام ورحمت خدا بر تابش امير الشعراي شعر متعهد كه تابش خورشيد شعرش بربلندي غيرت وايمان رايت بر مي افرازد.
  عزيز برادر كاش مي شد سوگ سروده هاي از اين نوع وسوگ سروده هاي از نوع غم سرود سيدالشعراي كشور حضرت سيدنالكريم مظفري درمجموعه هاي گرد آوري مي شد تا نسل هاي فردا هم بدانند در عصر قحطي انسانيت وخدايي دلار، انسان هاي آزاده چون امير الشعرا حضرت تابش وسيدالشعرا حضرت مظفري وملك الشعراحضرت كاظمي بودند كه انسانيت راپاس مي داشتند وشعر مي سراييدند تا شراب غيرت در رگ تاريخ بجوشانندوخم ايمان تاغر سگان نشود
  دست حق يارت باد وسرتعظيم برآستان غيرت وايمانتان مي سايم.
  برادر كوجك شما اسدالله جعفري9/10/1390

• عبدالواحد یوسفی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  سلام تابش عزیز
  
  شعرت زیباست. حال و هوای شعر جناب ابوطالب مظفری را دارد که سالها قبل از درد چنین سروده بود:
  
  ...
  پرسيده ای که : ماه چه شد اختران چه شد
  من مانده ام که وسعت اين آسمان چه شد
  دوشيزه گان قريه ء بالا کجا شدند
  گلچهره و گل آغه و گلشاه کجا شدند
  گلشاه شگوفه داد جوان شد عبوس شد
  در دشتهای تفتهء تفتان* عروس شد
  گلچهره خوش به حال غمش غصه سير خورد
  يک شب کنار مرز وطن ماند و تير خورد
  از او نشان سرخ پری مانده است و هيچ
  از ما فقط شکسته سری مانده است و هيچ
  ...
  
  موفق باشید.
  ایام بکام
  

• تابش ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  جناب ارزگانی و خوانندگان عزیز تاریخ سرایش شعر 1390/9/4 درست است
  لطفا تصحیح کنید!

• موحد دایکندی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  احتراماتم را خدمت همه دوستان میرسانم اما بعد باید عرض نمود من کوچک تر از آنم که در باره ای شعر محترم تابش نظر بدهم تنها میتوانم جواب همین دوست که از اسم شان کدام اثری معلوم نیست . اما نوشته ای را میبینم ( آقای تابش شاعر درباری هرباری کوشش می کند یک رقم خود را در بین مردم جای کند ولی بهر صورت شعر زیبای بود.)
  دوست عزیز کسی که از بطن جامعهء چون افغانستان، پاکستان و ایران با پشت سر گذراندند هشت پادشاهی تنها در افغانستان لمس کردن همه مشقت باریهای روزگار ضرورتی ندارد چون بعضی استادان که حتی کلیات هم دارد ولی بخاطر که از صفره ای ریاست جمهوری به دور نباشد میتوان درباری گفت آقای تابش که ما میشناسیم با دوغ و نان جوین بزرگ شده از آن همت والای آن کوه پایه ها و از نامردی نا مردان میگوید .

• مجتبی رحیمی ۱۳۹۰ چهارشنبه ۷ جدی

  نکتۀ بنده در مورد شعر آقای تابش این است که: استعاره های حقیر در قالب قافیه ای فقیر گویش نمکین فارسی را در شعر جناب ایشان به مسلخ می کشاند. حیف ازاین همه "ملّی" خواهیی که به "مٌلی" نمایی تقلیل یافته است. پامیر...میوندو ملالی...مردک...!